توچشم من نگاه نکن دوباره گريت ميگيره. ساده بگم که عشق

من بايد تو قلبت بميره. فاصله بين من وتو ازاينجا تاآسموناست.

 خيلي عزيزي واسه من،اما زمونه بي وفاست. براي اين در به

دري تو بهترين گواهمي. دروغ نگو که مي دونم تويي که چشم

 به راهمي. قسم نخور که روزگار به کام ما دوتا نبود. به هرکه

 عاشقه بگو غم که يکي دوتا نبود. بگو  تا وقتي زنده ام نگاه تو

سهمه منه .هرجاي دنيا که باشي دلم واست پرميزنه.

بوسه بر عکست زنم  ترسم که  قابش بشکند

قاب عکس توست اما شيشه ي عمرمن است

 بوسه  بر  مويت  زنم ترسم  که تارش  بشکند

 تار موي  توست  اما ريشه ي  عمر من  است

ای دوست زندگی همیشه بهار نیست

 
گاهی هم ابر مرگ برروی آن سایه می افکندوباعث جداییها می شود.

وچه زندگیها که با این ابر مرگ از هم می پاشد.وبهار جوانی را به پیری مبدل می کند.

شمع سوزان توام اینگونه خاموشم نکن     رفته ای از پیش من اما فراموشم نکن

کاش می شد هیچکس  تنها  نبود
کاش   می شد   دیدنت   روئا نبود
گفته  بودی  با تو   می مانم   ولی
رفتی   و گفتی  که  اینجا  جا نبود

ای   کاش  محبت   اثری   داشت
عاشق از  معشوق خبری  داشت
پرستوی پر زدن،وقت سحرنیست
دو دل از هم جدا کردن هنرنیست

هرگز نکنم مهرووفایت را فراموش     تا بگیرد جسم مرا خاک در آغوش

عزیزم خالص نیستم  ولی  خالصانه تو  را  دوست  می دارم
عزیزم  عاشق  نیستم  ولی عاشقانه  به  تو عشق  ورزیدم
عزیزم  کودک نیستم  ولی  کودکانه به  محبت  تو   نیازمندم 
عزیزم رهگذرنیستم ولی دست  رهگذران عاشق رامی گیرم

مرا بی یاروغمخوار آفریدند
                                   مرا بیمار  بیمار  آفریدند
مرا بادردعشق سینه سوزان
                                 از اول بی  پرستارآفریدند
مرا دائم قرین  رنج  کردند
                               چو گل درسایه خار آفریدند
مراچومرغ خوشخوانی دراین باغ
                                     گرفتار  گرفتار  آفریدند
مرا لبریز محنت خلق کردند
                                مرا از قصه سرشارآفریدند
مرادربزم گیتی مات ومبهوت
                               نه دانا ونه هوشیار آفریدند

بر  جگر  داغی  ز  عشق  لاله  رویی  یافتم

                                              در سرای  دل  بهشت  آرزویی  یافتم

عمری ازسنگ حوادث سوده گشتم چون غبار

                                               تا به  امداد  نسیمی ره به کویی یافتم

خاطر  از  آئینه  صبح است  روشن  تر   مرا

                                            این صفا از صحبت پاکیزه رویی یافتم 

گرمی شمع شب  افروز ، آفت  پروانه  شد

                                            سوخت جانم تاحریف گرمخوئی  یافتم

بیتلاش من غم عشق توام در دل ننشست

                                             گنج را در زیر پا بی جستجویی یافتم

های های  گریه در  پای توام  آمد  به  یاد

                                          هر کجا شاخ گلی بر طرف خویی یافتم